خداشناسی فیلسوفانه و خداشناسی عارفانه

خداشناسی فیلسوف و خداجویی عارف
کسی هست شاید بتوانی فیلسوفش بخوانی که در پی شناخت خداوند است تا جایگاه او را در عالم هستی پیدا کند. و نقش او را در آفرینش و نگهداری و پرودگاری جهان بداند.
اما دیگری که خداشناسِ خداجو باشد به هستی خدا یقین دارد، و به نقشی که او در جهان خلق و امر دارد، واقف است، امّا در تلاش است تا جایگاه خداوند را در زندگی خودش پیدا کند،
خداوند در کجای پندار و باور او جای دارد، در کجای رفتار او جای دارد، و خداشناسی در روحیات او چه تأثیری کرده و خداگرایی در رفتار و جهتگیری و هدف طلبی او چه تأثیری گذاشته است.
اگر خدا آفریگار است، اگر نگهدار و پروردگار جهان است، اگر دانای به اسرار درون است(علیمٌ بذات الصدور) اگر نزدیکتر از رگ گردن، نزدیکتر از جان است، با این اوصاف این بنده ای که چنین شناختی از آن ذات بی همتای خداوندی دارد، رفتار و کردارش و روحیاتش و خلقیاتش نسبت به آن خدای چگونه است؟

( از یادداشتهای تیرماه نودوهفت )